Ben Duruyordum da Sanki İstanbul Gidiyordu…

Ben Duruyordum da Sanki İstanbul Gidiyordu

 

Ah İstanbul,

Kahpe şehir,

Kahpe şehir,

Bıraktığımda vurulduğum…

 

Bir hülya takdimi,

Bir günah takdisi,

Yedi tepesinin

Yedisi de kanlı şehir…

 

Martıların türkülerinde,

Minarelerin gölgelerinde,

Usulca nefes alan,

Kaldırımları canlı şehir…

 

Cihanın her yerinden,

Yürekleri ta derinden,

Konak eyleyen,

Dört yanı hanlı şehir…

 

Aşk, kader, talih, savaş,

Gülücükler, gözlerde yaş.

Ulusları yutuveren,

Tarihi şanlı şehir…

 

Ah İstanbul,

Kahpe şehir,

Kahpe şehir,

Bıraktığımda vurulduğum…

 

Bahadır İçel – Ocak 2008

HayalEt

HayalEt

 

Duymadın beni,

Görmedin,

Yoktum aslında,

Hiç bilmedin…

 

Şakalarıma gülmedin,

Hüzünlerime ağlamadın,

Senin için ellerimle yaptığım,

Rüyaları hiç görmedin…

 

Yollarda koluma girmedin,

Ellerinle beslemedin,

Gülümsemeler hediye etmedin,

Hayallerini önüme sermedin…

 

Tatlılar yapmadın bana,

Şarkılar söylemedin,

Öpmedin dudaklarımdan,

Teninle ruhumu okşamadın…

 

Hafif bir bahar meltemi,

Utangaç bir yaz yağmuru,

Cılız bir sonbahar güneşi,

Kışın deniz hevesi idim…

 

Duymadın beni,

Görmedin,

Yoktum aslında,

Hiç bilmedin…

 

Bahadır İçel – Mart 2008

Soru İşaretleri de Merak Ederler mi?

Soru İşaretleri de Merak Ederler mi?

 

Depremde fakirleri de kurtarırlar mı?

Martılar da ağlar mı yalnız kaldıklarında?

Gökkuşakları yağmuru bekler mi heyecanlı heyecanlı?

Mezarcılar kendi mezarlarını kazarlar mı?

 

Uyur mu gelincikler de o uçsuz bucaksız tarlalarında?

O ulu gökdelenler, tepelerini okşayan bulutları kıskanırlar mı?

Krallar, savaşta ölen her şövalyesi için gururlanırlar mı?

Boş evler de çığlık atar mı yankılarını dinlemek için?

 

Susarlar mı çöller de sivri kum tanelerine?

Okyanuslar da güler mi içinde yunuslar güldüklerinde?

Körler de umudu görür mü bizim gibi?

Acaba kadınlar da erkekler gibi sever mi?

 

Ve acaba köpekler de ölünce cennete giderler mi?

 

Bahadır İçel – Mart 2007

Sana Yalnızlık Adını Verdim…

Sana yalnızlık adını verdim,

Çünkü yalnızlıktan başka bir şeyim olmadı senden evvel…

 

Sen, zor günlerimde bana verilmiş bir mükafat,

Ben, arsız bir çalıkuşu sesim çıktığında ötüp kanatlanan…

Bir yasemin kokusu özlemle dolu,

Bir garip sızı gözyaşlarında saklanan…

 

Sen, kanadığında yarama bağlanan kabuk,

Ben, duyguların unutulmuş bir gölgesi,

Bir esinti denizin kokusunu taşıyan,

Bir çocuk oyunundaki ebe…

 

Sen, bir bebek gözleri kapalı, elleri yumulu,

Ben, bir doğum sancısı yarınlarımız için,

Bir acılar hasadından damıtılmış sert bir içki,

Bir kayıplar korosu maestrosu,

Bir yalnız adam,

Bir zamanlar yalnız adam…

 

Ağustos 2007 – Bir Özlem Ağıtı

İzmir’de

İzmir’de

Düşsün taneler,

Çeksin içimdeki cerahatı,

Dile gelsin yareler,

Dökülsün dilimin salavatı,

 

Bir küçük yalnızlık,

Koysunlar adını bugünlerin,

Yarın, olmadı öbür gün gitsin,

Tüm misafirleri bu hasretlerin…

 

Bahadır İçel  -  Eylül 2008 – İzmir

Bir Sen Varsın Benden İçeri…

Bir Sen Varsın Benden İçeri…

 

Şehirlere sığınıyorum ben,

Binaların gölgesine,

Farelerin yuvasına,

Yalnızlığın yüreğine…

 

Ama her köşeden sen damlatıyor oluklar,

Ağlıyorlar sensizliğine benliğimin,

Yankılanıyor karanlıklarda soluklar,

Peşkeş çekiyorlar bensizliğine senliğimin…

 

Bir bar masasına sığınıyorum ben,

Kalabalığın arasına,

Zevklerin yuvasına,

Kayıpların duasına…

 

Ama şarkılar seni söylüyorlar,

Gülüyorlar perişanlığıma çaresizliğimin,

İnsanlar seni soruyorlar,

Günahı yalan oluyor sebepsizliğimin…

 

Bir anı kırıntısına sığınıyorum ben,

Korkularımın arkasına,

Hayallerimin sağrısına,

Sevgilerimin kuytusuna…

 

Ama her köşeden sen damlatıyor oluklar,

Ama şarkılar seni söylüyorlar,

Ama ben yokum,

Ama sen…

 

 

Mart 2007

Ve Son…

Ve Son

Sığ bir saatin son dakikası,

Son saniyesi, son salisesi…

Ve kayıp ve acı ve hüzün…

Uykuya yenik düşerken kaybolduğum

O uçsuz karanlık, ölüm…

 

Günün son ışıkları,

Son maviliği, son kızıllığı…

Ve gece ve hasret ve umut…

Soğuk ve sivri taşlardan

Bir çöle dönüşmüş yatağım…

 

Vicdanın son nefesi,

Son doğru, son gurur…

Ve yalan ve sızı ve bencillik,

Bileklerimden akan kan gibi

Kalemimin kağıttaki mürekkebi…

 

Şiirlerin sonuncusu,

Son kıta, son mısra…

Ve kaybolmuşluk ve arayış,

Hiçbir zaman bulunmayacak

Hayatın anlamı gibi…

 

Mayıs 2008 – İzmir

 

İlkleri son cümleyle yapmak, başlangıcın bir son olması… Belki de bu ironi de gizlidir hayatın kendisi, sonu baştan kabul etmek… Bu blog, siteme bir alternatiften ziyade, sitede yayınlamak için uzun bulduğum ya da daha günü birlik dediğim hafif nitelikler kazanan yazılarımı yazmayı planladığım şahsi bir girişim. Yorumlarınızı, mesajlarınızı ve tüm içtenlikle paylaşmak istediklerinizi bekliyorum. Satırlar arasında görüşmek umuduyla…